De titel zegt het al: Een coach kun je niet worden, je bent het of je bent het niet. Daarmee bedoel ik dat coach zijn vooral een state-of-mind is, een talent en een vak. Ik ben een coach. Eigenlijk ben ik het al 30 jaar lang, alleen ben ik het me pas bewust geworden - en me als coach gaan gedragen - halverwege de Master in Coaching-programma aan het Johan Cruyff Institute (2009-2010). Ik heb toen bewust de keuze gemaakt om coach te zijn, inclusief de daarmee samenhangende verantwoordelijkheden en consequenties. Inmiddels ben ik onder andere de hoofdtrainer/coach van de Gewestelijke selectie shorttrack in Zuid-Holland.

Sportmarketing - Johan Cruyff University
Het "Cruyff-verhaal" begint voor mij in 2003 toen ik ging studeren aan de Johan Cruyff University Amsterdam. Goede vriend en coach-collega Patrick Vergeer vroeg me destijds mee te gaan naar een open dag. Ik ging vooral mee om de bevestiging te krijgen dat sportmarketing niks voor mij was. Het tegendeel bleek waar, maar eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat niet de inhoud van de opleiding of de sportonderwerpen mij over de streep trokken, maar de structuur van de opleiding; Ik kwam er vlot achter dat ik een heel eind kon komen dankzij pro-activiteit, netwerken en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leerpad. Ja, ik kon zelfs op bepaalde momenten het geëigende pad verlaten en in een andere volgorde de opleiding afronden. Ideaal! Met dank aan de prima begeleiding door docent Wim de Wit was ik in 3,5 jaar klaar.

Shorttrack
In 2003 ben ik gestopt met topsport, tenminste dat dacht ik. Als shorttracker maakte ik jarenlang deel uit van de Nationale selectie en behaalde ik naast Nederlands Kampioenschappen ook mooie klasseringen in het internationale circuit. Toch had ik er geen vrede mee. Het gevolg was dat ik in 2009 nog eenmaal de schaatsen heb onder gebonden om mijn droom na te jagen: deelname aan de Olympische Spelen. Los Angeles was gedurende 3 maanden mijn Mekka. Samen met een aantal jonge Amerikaanse toppers deelde ik lief en leed om in vijf maanden weer terug te keren op mijn oude niveau, ja zelfs beter. Desondanks heb ik Vancouver 2010 niet meer gehaald, maar ik had er dit keer wel alles aan gedaan. Ik kon eindelijk mijn topsport-carrière afsluiten, zonder dat knagende gevoel van: “Wat als…?”

Master in Coaching - Johan Cruyff Institute
Intussen was ik in september 2009 met het Master in Coaching begonnen. Iedere coach in de dop kreeg naast handbal-topcoach en toenmalig coördinator van het programma, Henk Groener, nog een ervaren coach als begeleider toegewezen. Ik trof Henk Verschuur. Een ‘perfect match’ mag ik wel zeggen. Iemand die mij bewust heeft gemaakt van mijn coachtalent en mij heeft geholpen in de transitie van topsporter naar coach. In het voorjaar van 2010 sprak ik op Papendal tegenover Henk de voor mij memorabele woorden uit: “Ik ben een hele goede coach”. Vanaf dat moment ben ik me 100% als coach gaan gedragen en is de bal steeds sneller gaan rollen. Ik ben de Zuid Hollandse selectie shorttrack gaan leiden. Ik mocht voor e-office gaan bloggen over coachen in de sport en coachen in het bedrijfsleven. Ik ben gaan doen wat ik het beste kan. Coachen, elke dag, op iedere manier, in woord en geschrift. Heerlijk!

De ambitie is om binnen enkele jaren door te groeien naar het hoogste coachniveau. Ofwel landelijk in Nederland of een positie als hoofdcoach in het buitenland. Tot die tijd ben ik o.a. samen met Patrick Vergeer hard bezig om de fundamenten voor een Regionaal Topsport Centrum (RTC) schaatsen te bouwen in Zuid Holland. Daarnaast sta ik fulltime op het ijs om mijn shorttracktalenten te coachen en te begeleiden. En dat allemaal dankzij de initiatieven van Cruijff. Ik heb de handschoen in 2003 opgepakt en daardoor zijn er op de Johan Cruyff University en op het Johan Cruyff Institute deuren voor mij opengegaan. Ik ben met bijzondere mensen in aanraking gekomen die mijn carrière letterlijk in een stroomversnelling hebben gebracht. En het verhaal is nog maar net begonnen…